Gonnie van den Hoven

Als redactielid van Bint wil ik me graag aan U voorstellen.

Mijn naam is Gonnie van den Hoven en sinds vorig jaar zit ik in de redactie van Bint.

Vanaf 2006 woon ik samen met mijn man in ’s Gravenmoer. In het Kerkebos hebben we een bungalow gevonden die naar onze zin was en is, én gelegen is in een mooie groene omgeving. We genieten hier van de rust.

Het was zeker een grote overgang want we woonden in Breda, vlakbij het centrum. Van de overstap naar ’s Gravenmoer hebben we nooit spijt gehad.

Momenteel geniet ik naast mijn werk ook van deeltijdpensioen. Voor mijn werkzaamheden vanuit het Mytylonderwijs (onderwijs voor kinderen met een fysieke problematiek) ben ik vaak op pad. Ik ondersteun basisscholen in de regio die, in het kader van Passend Onderwijs, leerlingen met een fysieke beperking op school hebben. Het is leuk en gevarieerd werk, al is onze functie als ambulant begeleider wel erg veranderd door de wijzigingen in de wet.

Wandelen en fietsen vind ik leuk en ik geniet erg van het bloemschikken bij Tinekestuin in Oosteind. Ook ben ik actief voor Stichting Leergeld West-Brabant Oost.

Het geeft voldoening om contacten te leggen voor Bint en te zorgen dat er voldoende artikelen komen.

Bint is een goede naam, immers we willen graag de mensen in ’s Gravenmoer met elkaar verbinden. We krijgen positieve reacties op ons blad! Dat is goed te horen, want dat stimuleert ons om door te gaan!


David Kunst

Geboren in Breda en opgegroeid in Oosterhout ken ik ’s Gravenmoer al heel wat jaren. Na mijn studies water management in Vlissingen en internationale milieukunde in Deventer en Londen heb ik een tijdje in Costa Rica en Amerika gewoond. Toen ik mijn toekomstige vrouw Denise leerde kennen hebben we eerst een tijd in Breda gewoond en zijn we in 2005 verhuisd naar ’s Gravenmoer, de plek waar de wortels van mijn vrouw liggen.

Ondertussen zijn we getrouwd en ben ik vader geworden van twee lieve kinderen, Nora en Menno, die met plezier naar de kleuterklassen van De Wegwijzer gaan. Zelf ben ik een zzp-er die als   afvaldeskundige en WABO-vergunningverlener wordt ingehuurd door diverse organisaties, zoals de Inspectie Leefomgeving en Transport en de Omgevingsdienst Zuid-Oost Brabant. Binnenkort vestig ik mijn bedrijf in het pand op de Molendijk 3a, de oude kinderopvanglocatie ’t Uilennest.

We wonen met erg veel plezier in ’s Gravenmoer vanwege de vriendelijke en sociale bewoners maar ook de rust en prachtige natuur in en rond het dorp. Ik ervaar het actieve verenigingsleven als een  belangrijk deel van ’s Gravenmoer. Ik probeer hieraan een steentje bij te dragen door de Oranjevereniging te helpen tijdens Koningsdag en fanfare Euterpe tijdens hun altijd gezellige rommelmarkt en  met het ophalen van oud-papier. Daarnaast zit ik al geruime tijd in de Dorpsraad, waarvan ik trouwens in april afscheid van neem, waarin ik mij inzet om de leefbaarheid van het dorp te behouden en te versterken.

Een ding wat ik miste was een middel die verenigingen onderling en met de dorpsbewoners verbindt. Hiervoor heb ik het initiatief genomen om dit dorpsblad op te richten en inmiddels zijn we met een enthousiaste redactie, medewerkers en sponsoren gekomen tot dit blad.


Marianne

Introductie volgt…


Anita van de Ven

Als dochter van een smid en coupeuse heb ook ik een creatief beroep gekozen: grafisch ontwerper. Na afgestudeerd te ziin aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en na gewoond te hebben in Delft en Leiden tijdens m’n studie, was ik, als geboren en getogen Brabander, blij terug naar Brabant te kunnen verhuizen, waar het leeftempo lager ligt en je aan de kassa kunt buurten terwijl de rij geduldig wacht. Gemoedelijkheid en gezelligheid in plaats van haast en vluchtigheid. Getroffen door de rust en de schoonheid van dit dorp, de vriendelijkheid van de mensen en het gemak waarmee je  contact maakt, was het voor mij niet moeilijk hier 23 jaar geleden te ‘aarden’. Op een prachtig aanbod een paar dorpen verderop, was er voor mij dan ook maar één antwoord: ‘Ja mooi, maar ik ga niet verhuizen’.

De jongens zijn hier als ‘echte’ jongens op kunnen groeien; vriendjes in de buurt, buiten spelen, onherkenbaar vies en met kapotte ‘rak’kleren thuiskomen, hutten bouwen en de tuin omspitten op zoek
naar schatten. Zelfs flessenpost werd er in de Donge gegooid, na het levendige verhaal van juf Sandra over woeste Willem. Zorgeloos en beschermd, buiten en toch in een leefgemeenschap waar mensen betrokken zijn.

Die betrokkenheid trof me toen ik de eerste keer Bint las. Gemaakt door een groep mensen die het dorp aan het hart gaat. Het leek me fijn om vanuit mijn betrokkenheid en professie aan te sluiten en  alleen het altijd tekort hebben aan tijd hield me tegen. Met Joannes, mijn levenspartner die ik tijdens de studie 30 jaar geleden heb leren kennen, ben ik na het afstuderen een ontwerpbureau begonnen, eccolo. Daarnaast geef ik al 15 jaar les op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en ben lid van de examencommissie aldaar. De eerste stap is nu gezet door het nieuwe gezicht
van Bint te creëren. Niet dat ik meer tijd heb gekregen, wel dat het enthousiasme van deze club me over de streep heeft getrokken!